کنار حیاط ، درست این پایین،  

باغچه ایست به ابعاد یک گلدان

و زنیست به ابعاد یک انسان

که خودش را در این باغچه کاشته است

و زنگیست که با فشار ظریف یک انگشت چرب از غذای ظهر ،

مدام نواخته میشود

و کودکی که نمیداند  توپ دیروز راهم

صاحبخانه  قبل از مردن ، با دندان عاریه پاره کرده است

و درست این گوشه، کمی آن سو تر

ابریست که نمیبارد

و آفتابی که پشت ابرک خشک ،

زنگ تفریحش را سیگار میکشد.

زن در گلدان میخشکد

و من ، بالای آسمان

روی کفه های ترازوی نا برابرم 

خاک میفروشم

شبنم طلوعی پاییز ۲۰۰۸