|
Shabnam Tolouie's blog
|
کنار حیاط ، درست این پایین،
باغچه ایست به ابعاد یک گلدان
و زنیست به ابعاد یک انسان
که خودش را در این باغچه کاشته است
و زنگیست که با فشار ظریف یک انگشت چرب از غذای ظهر ،
مدام نواخته میشود
و کودکی که نمیداند توپ دیروز راهم
صاحبخانه قبل از مردن ، با دندان عاریه پاره کرده است
و درست این گوشه، کمی آن سو تر
ابریست که نمیبارد
و آفتابی که پشت ابرک خشک ،
زنگ تفریحش را سیگار میکشد.
زن در گلدان میخشکد
و من ، بالای آسمان
روی کفه های ترازوی نا برابرم
خاک میفروشم
شبنم طلوعی پاییز ۲۰۰۸